Het water is daar diep. De schepen zijn groter. En de inzet? Hemelhoog.
Iran denkt dat het een wurggreep heeft gevonden. De Straat van Hormuz is altijd een geopolitiek brandpunt geweest, een smal kanaal waar een kwart van de olie in de wereld naartoe stroomt. Maar nu ziet de strategie er anders uit. Agressiever. Risicovoller.
Joshua Keating wijst op iets voor de hand liggend maar toch over het hoofd gezien. Je kunt de wereldhandel niet zomaar wurgen en ongedeerd weglopen. De geografie is voorstander van verdediging. De technologie is voorstander van de andere kant. De strijdkrachten van Iran zijn indrukwekkend. Drones en boten. Klein, snel, talrijk. Maar tegen een grote zeemacht? Het is moeilijk te verkopen.
Hier is het probleem met het plan.
Vergelding is onvermijdelijk. Niet alleen uit de VS. Ook van bondgenoten. Van markten. Prijzen pieken. Toeleveringsketens stotteren. Iedereen heeft een hekel aan volatiliteit. Iedereen vecht terug.
Dus waarom zou je het proberen?
Misschien wilden ze een hefboomwerking.
Misschien hebben ze de reactie onderschat.
Er is altijd die hoop die afschrikking biedt. Dat de andere kant gaat knipperen. Knipperen werkt hier niet.
Je kunt de levensader van de wereldeconomie niet bedreigen zonder het doelwit ervan te worden.
Het is eenvoudige natuurkunde toegepast op staatsmanschap. Als je hard genoeg duwt, breekt er iets. Meestal de duwer.
Is het een misrekening?
Waarschijnlijk.
Is het voorbij?
We zullen zien.
