Je koopt een schijf in Londen. Je neemt het mee naar New York. Je stopt het in je speler. De machine draait op en stopt dan. Er knippert een foutcode. Je staart naar de plastic behuizing. Je hebt niets verkeerd gedaan. Het probleem is onzichtbaar. Het is een digitaal hek. Het is een regiocode.
Deze codes zijn er om te voorkomen dat inhoud zonder toestemming de grens overschrijdt. Studio’s en distributeurs gebruiken ze. Ze willen bepalen waar hun films en tv-programma’s worden verkocht. Ze verkopen niet zomaar een product. Ze verkopen toegang. En die toegang is gebonden aan geografie.
Er zijn acht genummerde regio’s. Eén tot en met acht. Zes daarvan bestrijken daadwerkelijke landen. Twee zijn gereserveerd voor speciaal gebruik. Zie het als een mondiale bestemmingskaart. Maar het gaat niet alleen om landen. Het gaat over markten.
Regio 1 omvat de Verenigde Staten en hun territoria. Regio 2 omvat Europa, Japan, Egypte en Zuid-Afrika. Regio 3 is Zuidoost-Azië. Regio 4 is Australië, Nieuw-Zeeland en Latijns-Amerika. Regio 5 is Afrika en Centraal-Azië. Regio 6 is China. Regio 7 en 8 zijn voor speciale doeleinden of toekomstig gebruik. Als een schijf zegt dat er geen beperkingen zijn, staat er een nul.
Dit systeem is niet nieuw. Het dateert uit de begindagen van dvd-spelers. Fabrikanten bouwden sloten in de hardware. De schijf zelf heeft een vlag. De speler controleert de vlag. Als ze niet overeenkomen, wordt de schijf afgewezen. Het is een eenvoudige controle. Een harde barrière.
Waarom is dit belangrijk voor jou? Misschien ga je verhuizen. Misschien ben je op reis. Misschien heb je op een rommelmarkt een zeldzame import gevonden. Je wilt ernaar kijken. Dat kun je niet. Niet zonder werk.
De oplossing is bekend. U kunt uw speler aanpassen. U kunt software gebruiken om de controle op een computer te omzeilen. U kunt een “regiovrije” schijf kopen. Maar het basissysteem is er nog steeds. Het is nog steeds actief. Het beperkt nog steeds wat je kunt bekijken.
Studio’s beweren dat het helpt bij distributieovereenkomsten. Ze zeggen dat verschillende regio’s verschillende rechthebbenden hebben. Je kunt in Duitsland geen film vertonen die voor de VS is gelicentieerd. Het is juridisch logisch. Praktisch gezien heeft het minder zin.
U bent eigenaar van de fysieke kopie. Maar je hebt niet het recht om het waar dan ook te spelen. De code dicteert de regels. Het is een beperking. Een slot. Een herinnering dat de media nog steeds gecontroleerd worden.
Dus de volgende keer dat uw speler een schijf afwijst, geef dan niet de schuld aan de laser. Geef de code de schuld. Geef het systeem de schuld. Geef de kaart de schuld die zegt dat sommige plaatsen voor jou gesloten zijn.
De wereld is verbonden. De schijf niet.
