Een jaar geleden. Ik snelde naar het oordeel. De hype-machine draaide te snel om helder na te denken, en de Switch 2 landde met het gewicht van een ‘slam dunk’-verwachting. Mijn eerste oordeel was lauw. Beste handheld? Zeker. Verplichte upgrade? Hel nee. Het voelde als hetzelfde voorstel, met een scherpere grafische kaart en een verdacht lege plank waar Zelda en 3D Mario hadden moeten staan.
De paradox van de originele Switch bleef hangen. Hetzelfde DNA. Betere ogen.
Maar 2026 veranderde de wiskunde. De economie trok zich terug. Elektronica werd prijzig. PC-gamingplatforms en Steam Decks stijgen nu richting de grens van duizend dollar, wat wild is om te typeren, laat staan te rechtvaardigen. Zelfs de verouderende PS5 en Xbox kosten meer op secundaire markten. Nintendo verhoogt de Switch 2-prijs in september met vijftig dollar, waardoor deze op vijfhonderd dollar komt. Een groot bedrag, zeker.
Nog? Kijk naar het alternatief. Consolegamen is een luxeartikel geworden, een nichehobby voor mensen met een besteedbaar inkomen en een kwetsbaar gezond verstand. In dat licht is de Switch 2 niet alleen goedkoper, hij voelt ook redelijk aan.
Niemand heeft een console nodig. Je telefoon bestaat. Je pc zoemt in de hoek. Je kon alles spelen.
En toch ben ik onder de indruk. Echt. Het concurreert met die boetiek-pc-handhelds op het gebied van visuele betrouwbaarheid en leidt hen misschien zelfs vandaag de dag, hoewel de kloof zal worden gedicht. Het dok is belangrijk. De modulaire controllers zijn belangrijk. Het is, tegen alle verwachtingen in, nog steeds de koning van de casual multiplayer. Concurrenten proberen dit te kopiëren. Ze falen. Waarom? Misschien begrijpen ze plezier niet. Misschien begrijpen ze in plaats daarvan winst.
“Consolegamen is nu een luxe.”
De softwarebibliotheek vertelt het echte verhaal. Ik heb het in het begin afgeschreven. Nee Mario. Geen Zelda. Een woestijn.
Ik had het mis.
Donkey Kong Bananza verbaasde me echt. Metroid Prime 4 werkt prachtig, aantoonbaar beter dan op de oudere hardware, ook al kun je het daar draaien. Pokémon Pokopia kwam uit de ether en werd de volgende gezellige tijdmoordenaar. Er verschenen ook vreemde spelletjes. Kirby Air Riders. Yoshi en het mysterieuze boek. Het waren rare, wilde kaarten die landden.
Dan is er de ondersteuning van derden. Het schokte mij. Deze machine draait Resident Evil Requiem. Indiana Jones en de Grote Cirkel ziet er prachtig uit. Cyberpunk 2077. Pragmata. Zelfs Madden, dat zo speelbaar was dat ik vergat hoe lang het geleden was dat ik voetbalwedstrijden op een draagbaar apparaat speelde. Een decennium, gemakkelijk.
De hardware is niet perfect. Verwacht geen perfectie meer van alles wat Nintendo maakt.
De levensduur van de batterij? Middelmatig. Een paar uur. Jij past je aan. Je hebt een powerbank bij je. Jij meert aan. Het scherm is een LCD-scherm, helder en bruikbaar, maar noem het niet zo levendig als een OLED. En de Joy-Cons? Ze voelen dun aan. De triggers missen analoge diepte. Mijn duimen herinneren zich hoe ‘comfortabel’ voelt.
Nintendo-spellen verouderen ook als melk door hun prijsstijgingen, hoewel ze eerder dit jaar de digitale first-party prijzen met tien dollar hebben verlaagd. Een gebaar. Een kleine.
Dus, koop je het?
Ik zei altijd: wacht. Nu zeg ik kopen. Vooral vóór de prijssprong in september. Je krijgt een gratis spel bij het apparaat. Geen opvultitel. DonkeyKong. Pokopia. Mario Kart. Titels die op zichzelf al zeventig dollar kosten. Dat is een afspraak in deze economie.
Hier is de verschuiving. Nintendo stopt de achterwaartse compatibiliteitsdans. Met uitzondering van Rhythm Heaven in juli, kun je verwachten dat first-party releases exclusief voor Switch 2 zullen zijn. Indië zal nog steeds kruisbestuivend zijn, op jacht naar de honderd miljoen bestaande gebruikers. Maar de grote vis? Ze blijven thuis.
De Switch 2 zal geen culturele tsunami zijn. Dat probeert het niet te zijn. Het is een iteratie. Een pragmatische stap omhoog. Het werkt door de zware hitters, de grote AAA-poorten waar andere handhelds in stikken. Een jaar later rechtvaardigt de bibliotheek de hardware.
Toch heb je het niet nodig. Echt niet.
Je kunt bij de oude blijven. Blijf de oude spellen spelen. Verlaag uw verwachtingen voor de nieuwe. Het leven gaat door.
