Hoewel het label ‘4G’ al jaren wordt aangeprezen in de telecommunicatie-industrie, is het geen gestandaardiseerde naam voor de technologie. Dit is slechts een marketingterm voor de volgende stap in snelheidsverbetering. Volgens de definitie van Sprint bestaat 4G al sinds 2006. Het oorspronkelijke netwerk was gebaseerd op WiMAX. Dit was een van de eerste benaderingen van connectiviteit van de vierde generatie.
Alle grote dienstverleners bieden nu een vorm van 4G-netwerk aan. Deze systemen bevinden zich in verschillende stadia van ontwikkeling en reikwijdte. Ze zijn gebaseerd op een van de drie belangrijkste verbindingstechnologieën voor mobiele telefoons: LTE, HSPA+ en WiMAX.
Hoe WiMAX werkt en de redenen voor de achteruitgang ervan
WiMAX onderscheidt zich van de toegangsmethoden voor mobiele telefoons. Het is gebaseerd op de 802.16 draadloze standaarden. Deze standaarden zijn dezelfde als die welke worden gebruikt voor draadloos breedbandinternet thuis of op kantoor. De mobiele versie van WiMAX gebruikt de tweede iteratie van deze standaarden, 802.16e. Deze versie ondersteunt mobiel gebruik.
Deze techniek maakt gebruik van orthogonale frequentieverdelingsmultiplexing (OFDM). Deze methode verdeelt de signaalgegevens in meerdere kanalen. Het doel is om de levering te versnellen. Het doelapparaat combineert vervolgens alle bits weer tot één eenheid. De theoretische gegevensoverdrachtsnelheid van WiMAX bedraagt ongeveer 40 Mbps. De werkelijkheid is doorgaans veel minder.
HSPA+: upgrade van de 3G-infrastructuur
HSPA+ is een andere zaak. Dit is een upgrade van de al lang bestaande mobiele aanpak, HSPA (High Speed Packet Access). HSPA is gebouwd op de 3G WCDMA-infrastructuur. Deze infrastructuur verzendt signalen in één of twee frequentiebanden, afhankelijk van de modus.
In normaal 3G-formaat is de maximale gegevensoverdrachtsnelheid van HSPA-netwerken 14,4 Mbps. Operators kunnen een HSPA+-snelheid tot 21 Mbps bereiken. Dit wordt bereikt door gebruik te maken van QAM van hogere orde of kwadratuuramplitudemodulatie. Deze techniek codeert meerdere datastromen in één enkele transmissie. Het bootst een grotere bandbreedte na. Antenneverbeteringen zouden de HSPA+-transmissiesnelheden verder kunnen verhogen.
Verhuizen naar LTE
WiMAX en HSPA+ bieden beide aanzienlijke snelheidsverbeteringen. Velen in de mobiele-telefoongemeenschap beschouwen dit als overgangstechnologieën. Het 4G-netwerk dat de meeste mensen verwachten is LTE.
