In de twee beroemdste groene ruimtes van de stad worden grote insectenvallen geïnstalleerd. Het klinkt eenvoudig, bijna vreemd, maar het is een serieuze wetenschappelijke jacht. Een nieuwe soort. Of in ieder geval de mogelijkheid van één.
Dit kleine project legt iets lelijks bloot aan de moderne filantropie. Het grote geld vloeit niet alleen naar de meest urgente crises, het vloeit ook naar de glimmende, nieuwe dingen. Deze tegenstrijdigheid zit precies in het centrum van de milieu-giften van vandaag. Wij financieren het vreemde, niet altijd het urgente.
“De tegenstrijdigheid die ten grondslag ligt aan het geven van grote bedragen aan het milieu.”
Ondertussen verschuift de rest van de planeet onder onze voeten. Het eeuwenlange bewind van steenkool als belangrijkste energiebron? Dood. Afgerond. Bryan Walsh wijst erop dat het tijdperk voorbij is. Geen schoorsteendominantie meer. De vraag is nu wat we met dat vacuüm doen. Het antwoord hangt uiteraard volledig van ons af. Angstaanjagend. Spannend. Meestal angstaanjagend.
Waar moet de politiek zich dan op concentreren? Klimaatexpert Matt Huber stelt dat de Democraten misschien naar het verkeerde kijken. Hij zegt dat ze moeten draaien en andere kwesties moeten aanpakken. Het is een contra-intuïtieve kijk op een crisis die alle aandacht opeist, maar luister naar hem. Waarom fixeren we ons alleen op de klimaathendel als andere versnellingen vastzitten?
Als je op zoek bent naar een ontsnapping uit de politieke sleur, kijk dan naar binnen. Niet letterlijk. De National Park Service houdt toezicht op meer dan 400 locaties, maar de meeste mensen negeren de verborgen juweeltjes die tussen de beroemde locaties liggen. Ariana Aspuru en Sean Ramewaram brachten ze in kaart. Rustige plaatsen. Minder drukte. Echte vrede misschien.
Wij vangen insecten. Wij doden steenkool. We vinden rustige parken. Klopt dit allemaal eigenlijk?
