Jeśli mówisz po niemiecku, prawdopodobnie myślisz o adresie URL jako o jednolitym lokalizatorze zasobów „die”. W języku niemieckim jest to słowo żeńskie, chociaż w języku angielskim termin ten nie ma rodzaju. Zostawmy jednak gramatykę na boku. Patrzymy na ciąg znaków w pasku adresu Twojej przeglądarki. Ta długa sekwencja liter, cyfr i symboli to nie tylko przypadkowy szum. To jeden z kilku miliardów unikalnych adresów, które wskazują na konkretne treści w Internecie.
Widzisz go codziennie. https://www.wissen.de/..., a za nim długi ogon identyfikatorów. Kieruje Cię dokładnie do tego artykułu. Ale adres URL to coś więcej niż tylko link. Jest to podstawowy system adresowania w sieci. Wskazuje na podstrony, pliki i zasoby. Pomyśl o tym jak o adresie pocztowym. Potrzebujesz miasta, kodu pocztowego, ulicy, numeru domu i nazwy na drzwiach. Bez tego wszystkiego list zostanie utracony. Adres URL działa w ten sam sposób. Jest młodszy niż Internet, ale starszy, niż nam się wydaje.
Zanim zagłębimy się w mechanikę, musimy wyjaśnić pewne nieporozumienia. Ludzie cały czas mylą te pojęcia.
- Strona internetowa: Pełna obecność w Internecie. Na przykład cała platforma
wissen.de. - Strona główna: Strona startowa. Pierwszą rzeczą, którą zobaczysz po wpisaniu adresu głównego.
- Strona internetowa: Jedna strona w tej witrynie. Ten artykuł jest jedną z wielu stron w serwisie
wissen.de.
Analiza struktury adresu URL
Dlaczego potrzebujemy adresów URL? Nawigacja jest łatwa. Tak jak GPS potrzebuje pełnego adresu, aby skierować Cię do drzwi, tak przeglądarka potrzebuje pełnego adresu URL, aby załadować stronę.
Przyjrzyjmy się częściom. Korzystając z przykładu https://www.wissen.de/kuenstliche-intelligenz-am-arbeitsplatz-risiko-oder-chance :
Cały ciąg jest adresem URL. Oto jak to się rozkłada:
- https: Protokół. Informuje przeglądarkę, jak komunikować się z serwerem. Jest to zbiór zasad komunikacji.
- www: Subdomena lub domena trzeciego poziomu. Sygnalizuje, że jest to treść przeznaczona dla sieci WWW. Często nie trzeba go wprowadzać ręcznie. Czasami wskazuje wersję językową, np. „de.wikipedia.org” w przypadku języka niemieckiego.
- wissen: Domena drugiego poziomu. To jest główna nazwa witryny. Jest on w dużej mierze dowolnie wybierany przez właściciela. To jest rdzeń tożsamości.
- de: Domena najwyższego poziomu (TLD). Jest to kod kraju lub wskaźnik użycia.
.deoznacza Niemcy..compoczątkowo było nazwą handlową, ale obecnie jest nazwą rodzajową. Połączenie domeny drugiego poziomu i domeny najwyższego poziomu jest tym, co większość ludzi nazywa po prostu „domeną”. - Pozostała część: Ścieżka. Wskazuje na konkretny zasób. Może pojawić się bezpośrednio po TLD lub głębiej w strukturze.
Istnieją zasady. Możesz wybrać ścieżkę i katalog, ale jeśli chcesz, aby wyszukiwarki dobrze Cię traktowały, przestrzegaj pewnych zasad optymalizacji. Sama domena musi zostać zarejestrowana. Kupujesz domeny drugiego i najwyższego poziomu.
Znaki dozwolone w adresach URL są ściśle ustandaryzowane. Jeśli webmaster użyje znaku spoza listy dozwolonych, przeglądarka zgłosi błąd. Zapobiega to zamieszaniu spowodowanemu znakami specjalnymi, które istnieją w niektórych językach, ale nie w innych.
Dozwolone znaki obejmują:
– A-Z (duże i małe litery)
– 0-9
– Symbole: -._~:/?#[]@!$&'()*+,;=
Istnieje również ograniczenie długości. Cały ciąg adresu URL może mieć maksymalnie 255 znaków. Sama nazwa domeny jest ograniczona do 63 znaków. Eksperci zalecają, aby domeny były krótkie i zapadające w pamięć. Długie nazwy są trudne do wpisania i łatwe do pomylenia.
Warstwa ludzka nad kodem binarnym
Internet działa na zera i jedynki. Technicznie rzecz biorąc, adres URL jest zbędny. Każda strona ma adres IP. To jest ciąg liczb. Jeśli wpiszesz ten adres IP w przeglądarce, zostaniesz przeniesiony na stronę. To działa.
Dlaczego więc adres URL?
Łatwość użycia.
Wissen.de jest łatwy do zapamiętania. Adres IP to ciąg dwunastocyfrowy. Spróbuj o tym pamiętać. Spróbuj wydrukować go bez błędów. Nie odniesiesz sukcesu. Adresy URL wypełniają lukę pomiędzy kodem maszynowym a pamięcią ludzką. Przekłada złożony routing sieciowy na coś, co możemy czytać, mówić i pisać. Ułatwia poruszanie się po Internecie nie tylko komputerom, ale także ludziom.
Przed erą dominacji adresów URL: jak narodził się system adresowania w Internecie
Nie można mówić o adresach URL bez mówienia o domenach. To skomplikowana historia. Zanim sieć stała się domeną publiczną, komputery porozumiewały się językiem liczb. Czyste, zimne adresy IP.
Główną siecią tamtych czasów był ARPANET. Rozpoczęty w 1969 roku, był to projekt Departamentu Obrony USA realizowany przez ARPA (obecnie DARPA). Połączył uniwersytety i laboratoria. Na początku wszystko działało świetnie. Potem przestało.
Po podłączeniu nowych maszyn podejście numeryczne zawiodło. Użytkownicy potrzebowali cyfrowych książek telefonicznych, aby dowiedzieć się, gdzie znajduje się dany serwer. To było nieskuteczne. Niezdarny.
Ludzie wykazali się więc kreatywnością. Potrzebowali imion. Coś niezapomnianego. Do 1983 roku ARPANET przeszedł na system oparty na domenach, korzystający ze standardów RFC 882 i RFC 883. Najstarsze domeny, z których nadal korzystamy, pochodzą z 1985 roku.
Weź berkeley.edu. To jest adres Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. Jest tam od początku. Ale te domeny nie były dostępne dla wszystkich. Przeznaczone były dla instytucji: uczelni, agencji rządowych czy wykonawców z branży elektronicznej, informatycznej czy obronnej. Zwykłym ludziom nie wolno było tam wchodzić.
System ten obowiązywał do 1994 roku. Sieć WWW jest ogólnodostępna od około roku. Narastał chaos. Ludzie używali formatów podobnych do adresów, ale nie było jednego standardu. Nie było żadnych zasad. Tylko domyśla się.
Na scenę wszedł Tim Berners-Lee. Człowiekowi często przypisuje się wynalezienie Internetu. Od 1992 roku propaguje proces normalizacji. Minęło ponad dwa lata debat i poprawek, zanim jego zespół zdecydował się na wersję roboczą.
Mieli dwa główne cele:
- Prostota. Struktura musiała być logiczna. Idealnie powinien przypominać drzewo. Umożliwiło to osobom niebędącym ekspertami publikowanie witryn internetowych i zrozumienie, w jaki sposób można je znaleźć.
- Ciągłość. Nie łam utrwalonych nawyków. Struktura ścieżki z ukośnikiem (
/) pochodzi z systemów plików UNIX. Ogólna składnia została zapożyczona z Apollo Domain/OS.
Pod koniec 1994 roku opublikowano dokument RFC 1738.
Był to pierwszy prawdziwy standard konstrukcji adresów URL, jaki znamy. Nie był doskonały. To nie było ostateczne. Ale dał sieci wspólny język. Sposób na wskazanie dokumentu bez konieczności korzystania z książki telefonicznej.
Położono fundament. Reszta to historia. A przynajmniej wersję historii, którą postanowiliśmy spisać.


























