Het is dinsdag. Er valt een blogpost. Je leest het. Het voelt een beetje te gepolijst aan. Een beetje te leeg. Je bent niet gek.
Substack laat eindelijk de olifant in de kamer toe. Ze lanceren een nieuwe tool om door AI gegenereerde inhoud te markeren. Dit is niet zomaar een selectievakje. Het is een scanner. Het loopt tegen berichten, notities, antwoorden en zelfs opmerkingen. Het doel? Om te schatten hoeveel tekst daadwerkelijk door een machine is geschreven.
De motor hierachter? Pangram. Een AI-detectiebedrijf. Ze rollen dit nu uit op internet en iOS. Android-gebruikers? Je krijgt ‘binnenkort’ een lancering.
Hier is het mechanisme: als een bericht meer dan 100 woorden bevat, kunt u op het menu met drie stippen klikken. Rechterbovenhoek. Zoek naar ‘Scannen naar AI-tekst’. Het levert je een percentage op. Een schatting. Geen oordeel. Gewoon een waarschijnlijkheid.
Het kernprobleem is niet dat mensen AI gebruiken. Of de kwaliteit van de output. Het probleem is wanneer er een discrepantie bestaat tussen de verwachtingen van de lezer en de realiteit.
Chris Best, mede-oprichter en CEO van Substack, noemt dit claudefishing. Het is een scherpe term voor een vaag probleem. Je investeert je aandacht. Je geeft je tijd. Je verwacht een mens aan de andere kant van het toetsenbord. Je krijgt code. Die mismatch? Het is bedrieglijk.
Waarom vertrouwen belangrijker is dan nauwkeurigheid
Het beste is duidelijk over wat Pangram niet kan doen. Het oordeelt niet over de zorg. Het ziet niet of een mens de diepgang heeft verfijnd. Het weet niet of AI alleen als bron is gebruikt of dat het hele stuk synthetisch is. Het detecteert het genereren van tekst. Niets meer.
Dus waarom moeite doen?
Vertrouwen.
Wanneer lezers zich moeten afvragen: “Is dit echt?” het hele platform rot. Het bedreigt schrijvers. Zelfs degenen die AI zorgvuldig gebruiken. Zelfs degenen die in hun werk geloven. Als het platform namaak beloont, ontstaat er een race to the bottom. Iedereen verliest.
Hoe makers zich kunnen aanmelden
Het is niet alleen voor lezers. Creators kunnen de scanner ook gebruiken. Ze kunnen hun eigen concepten testen voordat ze op publiceren klikken. Ze kunnen zien wat Pangram ziet.
Maar Substack verschuilt zich niet alleen achter een zwarte doos. Ze willen transparantie. Dat is waar de verklaring “Hoe ik dit maak” van pas komt.
Schrijvers kunnen een notitie toevoegen aan hun profiel of bericht. Leg het proces uit. Heb je het zelf geschreven? Heb je AI gebruikt? Heb je het zwaar bewerkt? Gebruikers kunnen ook onnauwkeurige scans markeren. Het is een onvolmaakt systeem, maar het is een begin.
De logica is eenvoudig. Als je weet hoe een bericht tot stand is gekomen, kun je ervoor kiezen om je tijd te investeren. Of je kunt voorbij scrollen. Die keuze doet ertoe.
Veel schrijvers gebruiken hulpmiddelen om te helpen. Grammaticacontroles. Brainstormen. Structuur. Dat is geen bedrog. Maar het verbergen? Dat is het probleem.
We bevinden ons in een raar moment. AI is overal. Het staat in onze e-mails. Onze advertenties. Onze sociale feeds. Substack probeert een ruimte te creëren die authentiek aanvoelt. Echt. Menselijk.
Garandeert een percentage de waarheid? Nee. Maar het voegt een laag toe. Het dwingt een pauze af. Een moment van scepsis. Dat is misschien beter dan blind vertrouwen.
De uitrol vindt nu plaats. iOS-gebruikers kunnen het proberen. Android komt eraan. Web is live.
Hoe reageer jij als je de scan ziet? Zal het je schelen? Ga je uit van het ergste?
Of blijf je gewoon lezen?
