Obalamy mity: czy Bill Gates zignorował banknot 1000 dolarów?

3

Bill Gates zwykle znajduje się na czołowych miejscach list „najbogatszych ludzi”. Jego geniusz technologiczny stworzył Microsoft. Jego działalność filantropijna za pośrednictwem Fundacji Billa i Melindy Gatesów zmieniła globalny stan zdrowia. Ale sława niesie ze sobą także własne trudności. Plotki internetowe nie znają granic. Tkają półprawdy. Pojawiają się wprost fałszywe stwierdzenia.

Gates od lat jest celem plotek. Te historie wahają się od niewiarygodnych po absurdalne. Problem w tym, że trudno je obalić. Ukrywają się w głębinach sieci. Media głównego nurtu je odrzucają. Ale pogłoski są nadal żywe. Ludzie widzą oryginalne oświadczenie. Znacznie rzadziej widzą zaprzeczenie.

Oto pięć uporczywych mitów, które nie chcą umrzeć. Zacznijmy od najbardziej znanych.

Czy Bill Gates przegapił banknot na 1000 dolarów?

Historia wygląda następująco. Bill Gates idzie ulicą. Widzi na podłodze banknot 1000 dolarów. Przechodzi nad nią. I on idzie dalej. Ktoś pyta dlaczego. Mówi, że ma ważniejsze rzeczy do roboty niż zbieranie pieniędzy.

To brzmi jak przypowieść. Lekcja o priorytetach. Przedstawia go jako człowieka tak bogatego, że drobne rachunki nie mają dla niego znaczenia.

To jest całkowicie fałszywe.

Gates nigdy nie wydał takiego oświadczenia. Nigdy nie fotografowano go w takiej sytuacji. Brak nagrań wideo. Brak zeznań świadków. Żadne wiarygodne źródło nigdy nie potwierdziło tej historii.

Dlaczego historia wciąż żyje?

Bo wpisuje się w pewną narrację. Wzmacnia to pogląd, że superbogaci są oderwani od codziennych trosk. Łatwo jest się nim dzielić. Łatwo w to uwierzyć. To wzmacnia uprzedzenia.

We wczesnych wersjach historii rzadko podaje się kwotę rachunku. Czasem jest to banknot 100 dolarów. Czasem jest to banknot 5 dolarów. Ale wersja za 1000 dolarów jest najbardziej dramatyczna. To sprawia, że ​​myśl staje się ostrzejsza.

Gates to złożona postać. Jest wizjonerem technologii. Jest filantropem. Jest także człowiekiem. Mówił już o pieniądzach. Mówił o znaczeniu edukacji. Mówił o potrzebie efektywnych rynków. Nigdy nie używał odrzuconego projektu ustawy jako punktu do dyskusji.

Ten mit jest miejską legendą w formacie cyfrowym. Rozprzestrzenia się, bo jest to łatwe. To nie jest prawda. Jest to utwór fikcyjny, który można kliknąć i udostępnić.

Inne plotki są bardziej złożone. Dotyczą oprogramowania. Należą do nich problemy zdrowotne. Są one związane z decyzjami biznesowymi. Ale ten? To tylko żart, który wymknął się spod kontroli. Mem, który stał się „faktem” w ludzkich umysłach.

Nie wierz w to. Ustawa leży na ziemi. Gates idzie dalej. Ale nie dlatego, że jest ponad pieniędzmi. Ale ponieważ ta historia nigdy się nie wydarzyła.

Legendy o bogactwie Billa Gatesa są często przesadzone, choć jego majątek szacuje się na około 40 miliardów dolarów. Kiedy ludzie mówią o Gatesach, rzadko wspominają o kodzie lub kompilatorach. Rozmawiają o pieniądzach. A w folklorze internetowym Gates jest przedstawiany jako człowiek tak oderwany od wartości finansowych, że dosłownie je wyrzucił.

Szczególnie jedna historia często się powtarza. Mówi się, że Gates szedł ruchliwą ulicą miasta, kiedy z kieszeni wypadł mu banknot 1000 dolarów. Sympatyczny przechodzień zauważył trzepoczący na wietrze banknot Grovera Clevelanda. Przechodzień głośno go zawołał i zaproponował, że zwróci rachunek. Bramy? Nawet nie mrugnął. Szedł dalej, nieświadomy straty.

Ta historia jest kłamstwem. Pełny. A jeśli Gates kiedykolwiek rozstał się z tysiącem dolarów, nikt nie przedstawił na to dowodów.

Założenie staje się jeszcze bardziej absurdalne, gdy spojrzymy na mechanikę amerykańskiej waluty. Departament Skarbu USA zaprzestał emisji dużych bonów w 1969 r. Należą do nich banknoty o wartości 1000, 5000, 10 000 i 100 000 dolarów (ten ostatni nigdy nie był w swobodnym obrocie). Banknoty te zniknęły, ponieważ nikt ich nie używał. Zastąpiły je czeki i przelewy bankowe. Aby Gates mógł dziś rzucić na chodnik banknot 1000 dolarów, musiałby nosić ze sobą relikt, którego nakład nie był dostępny od ponad 50 lat.

Wysyłanie oszukańczych e-maili

Istnieje jeszcze inna wersja mitu Gatesa. Widziałeś ją. Pojawia się w Twojej skrzynce odbiorczej bez zaproszenia, często z tematem krzyczącym: pilność lub chciwość.

„Bill Gates da ci pieniądze, jeśli prześlesz ten list”.

Mechanika jest prosta. W liście twierdzi się, że Gates był na tyle charytatywny, a może tak znudzony, że stworzył program dystrybucji funduszy. Wystarczy, że przekażesz wiadomość dziesięciu znajomym. Im więcej wyślesz, tym więcej pieniędzy odblokujesz. To cyfrowy los na loterię, który nie kosztuje nic poza Twoim czasem i prywatnością Twoich kontaktów.

To jest oszustwo. Klasyczna próba phishingu wymagająca minimalnego wysiłku.

Dlaczego te historie wciąż istnieją? Zaspokajają głębokie, niemal pierwotne pragnienie znalezienia drogi na skróty. Pomysł, że najbogatszy człowiek świata (lub jeden z nich) od niechcenia rozdaje pieniądze nieznajomym, jest uwodzicielski. Wyobraża sobie świat, w którym bogactwo jest tak wielkie, że można je zaniedbać, i tak dostępne, że każdy, kto ma adres e-mail, może położyć na nim ręce.

Ale rzeczywistość jest znacznie mniej filmowa. Gates jest znany z wyrachowanej filantropii za pośrednictwem Fundacji Billa i Melindy Gatesów, zamiast rozdawać setki dolarów na rogach ulic. Nie rozdaje pieniędzy. Nie przekazuje dalej e-maili. I na pewno nie rozdaje miliardów za pomocą kilku kliknięć.

Historia banknotu 1000 dolarów to mit oparty na anachronizmie. Oszustwa e-mailowe to pułapka oparta na chciwości. Obydwa opierają się na tym samym założeniu: że dzięki Gatesowi staniesz się bogaty. On nie.

Możesz nadal przesyłać dalej e-maile.

Mit, że można szybko się wzbogacić, wysyłając e-maile do Billa Gatesa, nie ogranicza się do jednej wiadomości. Ewoluował. Jedną z najbardziej trwałych odmian jest fikcyjna umowa korporacyjna, która nigdy nie miała miejsca.

W piśmie stwierdzono, że Microsoft i America Online (AOL) łączą się. Mówi się, że nowa „mega firma” jest w fazie testów. Przesyłasz dalej wiadomość. Microsoft robi to samo. Otrzymujesz środki zaksięgowane.

Nagrodą jest przynęta. Możesz zarobić setki dolarów na każdej osobie, do której wyślesz e-mail. Logika jest prosta, jeśli zignorujesz rzeczywistość. Bill Gates ma za dużo pieniędzy. Może zaliczyć te wydatki jako wydatki marketingowe. Wyślij wystarczającą liczbę e-maili. Zostań milionerem z dnia na dzień.

Brzmi bardzo kusząco. To jest całkowicie fałszywe.

To nie jest kampania marketingowa. To był wieczny żart. Jest skierowany do użytkowników komputerów, którzy wierzą w niewiarygodne twierdzenia. Większość ludzi uważa to obecnie za fikcję. Wzmianka o nazwisku Gatesa napawa nadzieją. Myślą, że tym razem może to być prawda. Ze względu na wagę tej nazwy legenda jest wciąż żywa. Ludzie chcą zaufać najbogatszej osobie na sali i podzielić się swoim bogactwem za pomocą prostego łańcuszka.

Mit 640 KB RAM: co naprawdę powiedział Gates

Jeśli „Chain Letters” jest historią chciwości, to „640K” jest historią arogancji. Przynajmniej tak głosi plotka.

Według legendy Bill Gates spojrzał na nowy komputer i oświadczył: „Nikt nigdy nie będzie potrzebował więcej niż 640 KB pamięci RAM”. To zdanie brzmi jak monolog złoczyńcy. Idealnie wpasowuje się w historię potentata technologicznego, który nie rozumie końcowego użytkownika.

Czy on naprawdę to powiedział? Nie. Nie ma żadnych wzmianek o tym, aby Gates kiedykolwiek złożył takie oświadczenie. W wywiadzie nie zostało to powiedziane. Nie było tego w przemówieniu. Nie było tego w białej księdze.

Mit ten może wynikać z niezrozumienia ograniczeń wczesnych komputerów. IBM PC DOS 1.0, wydany w 1981 roku, zawierał ograniczenia adresowania pamięci. Limit ten wynosił 640 KB. To nie jest stanowisko filozoficzne. Było to ograniczenie techniczne ówczesnej architektury. Rzeczywisty cytat często podawany w tym kontekście pochodzi z wczesnych materiałów marketingowych IBM lub dokumentów wewnętrznych opisujących tryby bezpieczeństwa, które uwzględniały ograniczenia procesora 8086. Gates nie przewidywał przyszłości. Opisał istniejące ograniczenie.

Dlaczego ten mit jest tak powszechny? Ponieważ jest to wygodne. Maluje Gatesa jako krótkowzrocznego. Właśnie dlatego błyskawiczny rozwój branży technologicznej wydaje się zdradą wcześniejszej mądrości. W rzeczywistości w 1981 r. 640 KB wystarczało do przetwarzania tekstu i prostych gier. Pomysł, że każdy może mieć więcej możliwości, był postępowy. Mit ten zamienia ograniczenia technologiczne w wady charakteru.

„Nikt nigdy nie będzie potrzebował więcej niż 640 KB pamięci RAM”

Ten cytat nie istnieje. To jest fikcja. Jednak jest to przydatne dla krytyków. Daje im platformę do wypowiadania się. Konkretny przykład tego, że Gates „mylił się”. Ale nie chodzi o to, że zrobiłem coś złego, tylko o to, że powiedziałem coś złego.

Łańcuszki i cytaty RAM służą różnym celom. List odwołuje się do nadziei. Cytat odwołuje się do skarg. Obydwa opierają się na obrazach Gatesa, które nie są prawdziwe. Jednym z nich jest oszustwo. Drugie to oszczerstwo.

Bill Gates stwierdził kiedyś, że 640 KB pamięci wystarczy dla każdego, co stało się jedną z najdłużej żyjących miejskich legend komputerowego świata. Mówią, że to zdanie usłyszano na wystawie na początku lat 80. Gates wielokrotnie zaprzeczał temu twierdzeniu. Nazwał go głupim. Powiedział, że żaden ekspert komputerowy nie będzie twierdził, że pewna ilość pamięci RAM zawsze zaspokoi potrzeby użytkownika.

Nie ma dowodów. Brak transkrypcji. Nie ma żadnych świadków. To tylko plotka krążąca po Internecie i powtarzająca się jak zdarta płyta.

“Cały czas widzę, że przypisywane są głupie cytaty. Nie ma takiego cytatu, to tylko plotka.”

To nie ma sensu. Gates wiedział, że sprzęt ulegnie poprawie. Wiedział, że oprogramowanie zyskuje na znaczeniu. Dlaczego miałby ryzykować swoją reputację, obstawiając liczby, które za kilka miesięcy staną się nieaktualne? Nie wyjaśnił. Mit ten istnieje nie dlatego, że jest prawdziwy, ale dlatego, że pasuje do narracji o arogancji.

Zarzut kradzieży GUI

Następny mit jest jeszcze bardziej szkodliwy. Gates jest oskarżony o kradzież graficznego interfejsu użytkownika (GUI) firmy Apple. Oto sedno historii „Bill Gates ukradł technologię GUI firmy Apple”. Zarzucano Microsoftowi skopiowanie wizji Apple i przeciwko obu firmom wszczęto postępowanie prawne.

Apple pozwał Microsoft. Argumentowali, że Microsoft naruszył umowy licencyjne, kopiując wygląd i styl komputera Macintosh. Ostatecznie sąd wydał orzeczenie na korzyść Microsoftu. Sędzia stwierdził, że wiele elementów graficznego interfejsu użytkownika nie jest chronionych prawem autorskim. Są to standardowe praktyki w branży. Apple licencjonuje część swojej technologii firmie Microsoft. Jednak szerszy argument „wygląd i działanie” nie zadziałał.

Czy Gates skopiował Apple? Spojrzał na Lisę i Maca. Był pod wielkim wrażeniem. Przyznał to. Kopiowanie nie jest jednak równoznaczne z kradzieżą własności intelektualnej w sensie prawnym. Microsoft stworzył własny interfejs użytkownika. Dostosowane pomysły. To pozwoliło jej pracować na różnych platformach. W tym przypadku bardziej chodzi o kontrolę niż o kradzież. Apple chce chronić swoją pozycję na rynku. Microsoft chce rozszerzyć swoją działalność. Sąd rozstrzygnął kwestię prawną. Dyskusja kulturalna trwa.

Dlaczego te mity są ważne?

Te historie to nie tylko ciekawostki (ciekawostki/fakty dla zabawy). Kształtują sposób, w jaki podchodzimy do innowacji. Mit o 640 tys. przedstawia Gatesa jako krótkowzrocznego. Mit GUI przedstawia go jako złodzieja. Obydwa są nieprawidłowe. Gates jest realistą. Rozumie, że technologia stale się rozwija. Stworzył system Windows do działania na wielu różnych urządzeniach. Udzielił licencji na elementy GUI, aby popchnąć branżę do przodu.

Prawda jest jeszcze bardziej nudna. Mówimy o decyzjach biznesowych. Strategia prawna. Dynamika rynku. Tu nie chodzi o jakieś wielkie czyny czy zbrodnie. Chodzi o konkurencję pomiędzy firmami. Zwycięstwa. Porażki. Adaptacje.

Kiedy usłyszysz następujący mit technologiczny, sprawdź źródło. Poszukaj dowodów. Zapytaj, dlaczego to jest ważne. W większości przypadków historia jest stosunkowo prosta. I nie tak dramatycznie.

Prawda o pozwie dotyczącym graficznego interfejsu użytkownika (GUI) firmy Apple

Batalia prawna pomiędzy Apple i Microsoft dotycząca praw autorskich do graficznego interfejsu użytkownika (GUI) jest często źle rozumiana. W 1988 roku Apple pozwał Microsoft, twierdząc, że Windows skopiował części systemu operacyjnego Macintosh. Pozew koncentruje się na niektórych aspektach projektu. Apple twierdziło, że treść jest chroniona prawami autorskimi.

Definicja praw autorskich do „wyglądu i działania”

Apple dostarczyło ponad 200 komponentów GUI. Należą do nich okna zamienne. Kontrowersje budzą także nakładające się okna. Na liście znajduje się także linia tytułowa. Apple twierdzi, że tworzą niepowtarzalny „wygląd i styl”. Uważają, że jest to chronione prawem autorskim.

Ten proces trwał pięć lat. Obejmuje złożone aspekty technologiczne. Obie firmy są bogate i wpływowe. Szczegóły techniczne są szczegółowo opracowane. Ta złożoność spowalnia proces.

Apple udziela Microsoft licencji na niektóre komponenty GUI. Dotyczy to systemu Windows w wersji 1.0. Microsoft wykorzystuje te elementy i rozwija je dalej. Zespół firmy Gates rozszerzył te funkcje. Nowsze wersje systemu Windows korzystają z tych składników GUI. Stają się coraz bardziej popularne.

Spory licencyjne i konsekwencje prawne

Prawnicy Apple różnie interpretują licencje. Mówią, że działa tylko w przypadku jednej wersji. Microsoft nie zgadza się z tym wyjaśnieniem. Gates stwierdził w InfoWorld, że pomysł na graficzny interfejs użytkownika nie podlega prawu autorskiemu. Wspiera swobodne korzystanie z tych technologii.

Sędzia Vaughn Walker podjął decyzję w 1993 roku. Dziewiąty Okręgowy Sąd Apelacyjny stanął po stronie Microsoftu. Twierdzenia Apple zostały odrzucone. Sędzia oddalił wszystkie zarzuty.

Pomimo wyroku plotki nadal się rozprzestrzeniały. Teorie spiskowe wokół tych wydarzeń nadal istnieją. Prawdopodobnie będą żyć tak długo, jak długo będzie istniał Internet. Konsekwencje prawne są jasne. Opinia publiczna pozostaje mieszana.

Dlaczego jest to ważne dla współczesnych użytkowników

Ta kwestia determinuje projekt oprogramowania. Stanowi ona, że ​​pomysły nie są chronione prawem autorskim. Chronione są tylko określone wyrażenia. To rozróżnienie jest ważne dla programistów. Możesz wprowadzać innowacje, nie martwiąc się o prawo.

Użytkownicy korzystają z tej wolności. Oprogramowanie staje się coraz bardziej zróżnicowane. Widzimy wiele różnych interfejsów użytkownika. Ta rywalizacja postępuje.

W pozwie podkreślono także wartość designu. Przywiązanie Apple do estetyki jest wyjątkowe. Podejście Microsoftu jest bardzo pragmatyczne. Obydwa style mają swoje zalety.

Dziś graficzne interfejsy użytkownika są dla nas czymś oczywistym. Ale ta batalia prawna jest bardzo ważna. Kształtuje sposób, w jaki współdziałamy z komputerami. Wyniki sprzyjają otwartości. Umożliwia to szybki rozwój oprogramowania.

Powszechny pogląd, że Bill Gates stworzył zbiór zasad dla dzieci, opiera się na podobnych nieporozumieniach. Plotki często przewyższają fakty. Ten przypadek nie jest wyjątkiem.

To, co pozostaje, to dziedzictwo otwartego projektu. Oprogramowanie stale się rozwija. Pojawi się nowy interfejs. Nadal obowiązują zasady dotyczące praw autorskich. Ale duch innowacji pozostaje.

Kto naprawdę stworzył regułę Gatesa?

Być może widziałeś ten tekst w Internecie. Ma strukturę przypominającą przemówienie i zawiera bezpośrednie, nie rozpraszające porady dla uczniów szkół średnich. Tekst zaczyna się od klasycznego cytatu ze świata technologii: „Życie jest niesprawiedliwe, pogódź się z tym”. Zauważa, że ​​to, co ich dziadkowie nazywali „szansami”, tak naprawdę było tylko pracą, i wyjaśnia uczniom, że przewracanie hamburgerów nie umniejsza ich godności. Wydaje się to prawdopodobne. To tak jak z Billem Gatesem.

To nie jest prawda.

Ta słynna lista lekcji życia jest często błędnie przypisywana fikcyjnemu przemówieniu współzałożyciela Microsoftu na zakończenie szkoły, ale w rzeczywistości jest ona sfabrykowana. Gates nigdy nie wypowiadał tych słów przed organizacjami studenckimi. Nigdy ich nie napisał. Mit ten jest tak trwały, ponieważ ton tekstu – lakoniczny, dyrektywny i bezkompromisowo realistyczny – doskonale pasuje do jego publicznego wizerunku. Autorstwo należy jednak do zupełnie innej osoby.

Prawdziwy autor mitów

Prawdziwym autorem tego wirusowego dokumentu jest pedagog i pisarz Charles Sykes. Sykes napisał książkę zatytułowaną 50 zasad, których dzieci nie uczą się w szkole, która była głównym źródłem cytatów przypisywanych Gatesowi. Książka stanowi część szerszej krytyki standardów edukacyjnych, w tym jego wcześniejszej książki Making It Simple for Our Children.

Dlaczego ludzie błędnie przypisują słowa Sykesa słowom Gatesa? Odpowiedź można znaleźć w samej liście. Jedna z zasad brzmi: „Bądź miły dla maniaków. Możesz skończyć dla nich pracując”.

To samospełniająca się przepowiednia internetowego humoru. Ta reguła wyjaśnia błąd atrybucji. Kiedy czytelnik przegląda listę lekcji życia i znajduje wzmiankę o „geekach”, jego mózg natychmiast wypełnia lukę nazwiskiem Bill Gates. Zakładają, że twórca reguły musi być jej przedmiotem. To genialny cykl, który podtrzymuje mit przy życiu od dziesięcioleci.

Oddzielenie faktów od fikcji

Gates wygłosił wiele wykładów. Zwrócił się do studentów, liderów biznesu i uczestników globalnych inicjatyw zdrowotnych. Jest znany ze swoich zwięzłych, ale skutecznych rad. Jednak te listy wirusów są często cyfrowymi legendami. Zaczynają się jako wpisy na blogach lub dyskusje na forach, przyciągają uwagę, a kończą jako fakt cytowany przez serwisy informacyjne i użytkowników mediów społecznościowych, którzy nie sprawdzają swoich źródeł.

Jeśli szukasz prawdziwej mądrości Gatesa, powinieneś zajrzeć do jego autentycznych transkrypcji przemówień na uniwersytetach takich jak Harvard i jego przemówień na Światowym Forum Ekonomicznym. Są udokumentowane. Można je sprawdzić. W przeciwieństwie do „11 zasad życia”. To słowa Charlesa Sykesa ubranego w reputację Gatesa.

„Bądź miły dla kujonów. Możesz skończyć dla nich pracując.”

Ironia jest oczywista. Zasada szacunku dla nerdów służy wzmocnieniu mitu o słynnym nerdzie. Wygląda pięknie. Ale to również jest całkowicie fikcyjne.

Dla tych, którzy interesują się innymi legendami technologii, które nie wytrzymują krytyki, obraz jest podobny. Od mitu, że Steve Jobs powiedział, że „640 KB powinno wystarczyć dla wszystkich” (nie zrobił tego) po pomysł, że Mark Zuckerberg wynalazł algorytm Facebooka z dnia na dzień (ewoluował stopniowo), mamy tendencję do myślenia o naszych ikonach technologii jako o bardziej magicznych, niż są w rzeczywistości. Dzięki temu historia staje się ciekawsza.

Źródła mitu Gatesa są łatwe do prześledzenia. Książka Charlesa Sykesa została opublikowana. Warto zauważyć, że ani jedno nagranie wideo, dźwiękowe ani wiarygodne doniesienie prasowe z przemówień Gatesa nie zawiera tych wersów. Lista ta jednak wciąż się wydłuża. Rozprzestrzenił się szybko, ponieważ łatwo było się nim dzielić. Łatwo się z nim zgodzić. Łatwo winić tych, którzy zdają się znać odpowiedzi na wszystkie pytania.

Zawsze szukamy skrótów do mądrości. Lista zasad wydaje się wyglądać w ten sposób. Ale mądrość rzadko jest tak uporządkowana. Jest chaotyczny, specyficzny i zwykle nie występuje w postaci transmisji wirusowych.