środa. Pojawia się nowy wpis na blogu. Czytasz to. Wydaje się trochę zbyt wypolerowana. Trochę za pusto. Nie zwariujesz.
Substack w końcu przyznaje oczywistość. Wprowadzają nowe narzędzie do oznaczania treści generowanych przez sztuczną inteligencję. To nie tylko tik. To jest skaner. Sprawdza posty, notatki, odpowiedzi, a nawet komentarze. Cel? Oszacuj, jaka część tekstu została napisana przez maszynę.
Jaka jest podstawa tego mechanizmu? Pangram. Firma specjalizująca się w wykrywaniu AI. Już wdrażają to narzędzie na swojej stronie internetowej i aplikacji na iOS. Użytkownicy Androida będą mieli dostęp „wkrótce”.
Mechanika jest prosta: jeśli post zawiera więcej niż 100 słów, możesz kliknąć menu z trzema kropkami w prawym górnym rogu i wybrać „Skanuj tekst za pomocą AI”. Pokażą Ci procent. Stopień. Nie wyrok. Tylko możliwość.
Głównym problemem nie jest wykorzystanie sztucznej inteligencji przez ludzi ani jakość jej wyników. Problem pojawia się, gdy pomiędzy oczekiwaniami czytelnika a rzeczywistością pojawia się rozbieżność.
Chris Best, współzałożyciel i dyrektor generalny Substack, nazywa to cloudfishingiem. Ostra definicja niejasnego problemu. Inwestujesz swoją uwagę. Dajesz swój czas. Spodziewasz się zobaczyć żywą osobę za klawiaturą, ale dostajesz kod. Ta luka? On jest zwodniczy.
Dlaczego zaufanie jest ważniejsze niż dokładność
Best wyjaśnia, czego Pangram nie może zrobić. Narzędzie nie ocenia szczerości. Nie widzi, czy dana osoba sfinalizowała wersję roboczą. Nie wie, czy sztuczna inteligencja została wykorzystana tylko jako źródło inspiracji, czy też cały artykuł jest całkowicie syntetyczny. Wykrywa wygenerowany tekst. I to wszystko.
Po co więc się męczyć?
Zaufaj.
Kiedy czytelnicy zmuszeni są zadać pytanie: „Czy to prawda?”, cała platforma zaczyna gnić. To zagraża pisarzom. Nawet ci, którzy świadomie korzystają ze sztucznej inteligencji. Nawet ci, którzy wierzą w wartość swojej pracy. Jeśli platforma będzie zachęcać do kłamstwa, nastąpi wyścig w dół. Wszyscy przegrają.
Jak twórcy treści mogą uczestniczyć
Skaner nie jest tylko dla czytelników. Mogą z niego korzystać także twórcy treści. Mogą testować własne wersje robocze przed publikacją. Będą mogli zobaczyć to samo co Pangram.
Ale Substack nie kryje się za czarną skrzynką. Firma stawia na przejrzystość. W tym miejscu wchodzi w grę stwierdzenie „Jak to zrobiłem”.
Pisarze mogą dodać notatkę do swojego profilu lub wpisu. Wyjaśnij proces. Sam to napisałeś? Czy korzystałeś ze sztucznej inteligencji? Czy był mocno edytowany? Użytkownicy mogą również oznaczać niedokładne skany. System nie jest doskonały, ale od czegoś trzeba zacząć.
Logika jest prosta. Gdy już wiesz, jak powstał post, możesz zdecydować, czy warto w niego zainwestować. Możesz też przewinąć dalej. Ten wybór ma znaczenie.
Wielu pisarzy korzysta z narzędzi, które mogą pomóc. Sprawdzanie gramatyki. Generacja pomysłów. Strukturyzacja tekstu. To nie jest oszustwo. Problemem jest jednak ukrywanie użycia takich narzędzi.
Jesteśmy w dziwnym momencie historii. Sztuczna inteligencja jest wszędzie. W naszych listach. W reklamie. W kanałach sieci społecznościowych. Substack stara się stworzyć przestrzeń, która będzie autentyczna. Niniejszym. Człowiek.
Czy procent prawdy gwarantuje? Nie. Ale dodaje warstwę ochrony. Każe ci się zatrzymać. Chwila sceptycyzmu. Co jest być może lepsze niż ślepe zaufanie.
Start już trwa. Użytkownicy iOS mogą tego spróbować. Już wkrótce na Androida. Wersja internetowa już działa.
Jak zareagujesz, gdy zobaczysz wynik skanowania? Czy to będzie dla Ciebie ważne? Czy założysz najgorsze?
A może po prostu czytaj dalej?
