De agressieve buitenlandse beleidsmanoeuvres van de regering-Trump, van Venezuela tot Groenland, dwingen het Congres zijn rol in het controleren van de presidentiële macht onder ogen te zien. Terwijl regeringen uit het verleden ook constitutionele grenzen hebben verlegd, zorgt de bereidheid van Trump om openlijk over militaire interventies en zelfs de aankoop van soevereine naties te praten, voor een escalerende spanning op Capitol Hill.
Het precedent van Venezuela en de reactie van het Congres
De situatie in Venezuela, waar de VS openlijk regimeverandering steunden, schiep een zorgwekkend precedent. Hoewel de regering zonder formele goedkeuring van het Congres te werk ging, zag een recente resolutie over oorlogsbevoegdheden vijf Republikeinen de gelederen met het Witte Huis breken, wat een teken was van een groeiend onbehagen binnen de Republikeinse Partij. De regering reageerde snel en bracht de afwijkende senatoren publiekelijk te schande.
Achter de schermen speelden figuren als minister Rubio een sleutelrol bij het verzachten van de gevolgen, door de twijfelende Republikeinen ervan te verzekeren dat er geen Amerikaanse troepen zouden worden ingezet. Deze aflevering benadrukte hoe Trump zijn bondgenoten onder druk zet om zich aan de regels te houden – en hoe sommigen zich beginnen terug te trekken.
Groenland: een nieuw vlampunt
De obsessie van de president met Groenland, een bondgenoot van de NAVO, heeft tot nog grotere bezorgdheid geleid. In tegenstelling tot Venezuela, waar de interventie op zijn minst binnen een regionale context werd ingekaderd, roept het idee om Groenland te verwerven door middel van geweld of aankoop alarm op bij zowel de Democraten als de Republikeinen.
Toonaangevende GOP-figuren, waaronder de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden en de voorzitter van de Senaatscommissie voor strijdkrachten, hebben zich publiekelijk verzet tegen militaire actie of een gedwongen aankoop. Privé hopen veel Republikeinen dat Trump het idee helemaal zal laten vallen, uit angst voor verdere schade aan de Amerikaanse geloofwaardigheid.
Erosie van de autoriteit van het Congres
De huidige crisis is niet nieuw. Het Congres heeft decennia lang stapsgewijs oorlogsbevoegdheden afgestaan. Van de interventies van Obama in Libië en Pakistan tot de agressieve acties van Trump: de wetgevende macht heeft zich steeds meer aan de uitvoerende macht overgegeven.
De echte vraag is nu niet of het Congres kan optreden, maar wat het uiteindelijk zal dwingen een duidelijke lijn te trekken. De episoden in Venezuela en Groenland zijn slechts de jongste symptomen van een dieper liggend institutioneel probleem: de voortdurende erosie van het toezicht van het Congres op buitenlandse zaken.
De kwestie is niet langer partijdig; het gaat over het beschermen van de instelling van het Congres en het herbevestigen van zijn constitutionele rol bij het bepalen van oorlog en vrede.
Als de Republikeinen in het Congres niet doortastend optreden, lopen ze het risico gezien te worden als medeplichtig aan een gevaarlijke uitbreiding van de presidentiële macht die blijvende gevolgen kan hebben voor het buitenlands beleid van de VS.
