додому Internet en IT Hoe URL’s werken: de anatomie van een webadres en waarom we ze...

Hoe URL’s werken: de anatomie van een webadres en waarom we ze nodig hebben

Als u Duits spreekt, beschouwt u de URL waarschijnlijk als “die” Uniform Resource Locator. Het is vrouwelijk in het Duits, ook al heeft de Engelse term geen geslacht. Maar laten we voorbij de grammatica gaan. We kijken naar de tekenreeks in de adresbalk van uw browser. Die lange reeks letters, cijfers en symbolen is niet zomaar willekeurige ruis. Het is een van de miljarden unieke adressen die naar specifieke inhoud op internet verwijzen.

Je ziet het elke dag. https://www.wissen.de/... en vervolgens een lange reeks identificatiegegevens. Het verwijst u naar dit exacte artikel. Maar de URL is meer dan alleen een link. Het is het fundamentele adresseringssysteem voor internet. Het verwijst naar subpagina’s, bestanden en bronnen. Zie het als een e-mailadres. Je hebt de plaats, de postcode, de straat, het huisnummer en de naam op de deur nodig. Zonder al deze zaken gaat de post verloren. De URL werkt op dezelfde manier. Het is jonger dan het internet en ouder dan we denken.

Voordat we in de mechanica duiken, moeten we wat verwarring wegnemen. Mensen halen deze termen voortdurend door elkaar.

  • Website: De volledige online aanwezigheid. Zoals het hele wissen.de -platform.
  • Startpagina: De landingspagina. Het eerste dat u ziet als u het hoofdadres typt.
  • Webpagina: Eén pagina binnen die site. Dit artikel is één van de vele webpagina’s op de website ‘wissen.de’.

De URL-structuur opsplitsen

Waarom hebben we URL’s nodig? Het is eenvoudige navigatie. Net zoals een GPS een volledig adres nodig heeft om u naar uw deur te leiden, heeft een browser een volledige URL nodig om een ​​pagina te laden.

Laten we naar de onderdelen kijken. Met behulp van het voorbeeld https://www.wissen.de/kuenstliche-intelligenz-am-arbeitsplatz-risiko-oder-chance :

De gehele string is de URL. Hier is hoe het afbreekt:

  • https: Het protocol. Het vertelt de browser hoe hij met de server moet praten. Het is het regelboek voor communicatie.
  • www: Het subdomein of domein op het derde niveau. Het geeft aan dat dit inhoud is voor het World Wide Web. Vaak hoef je het niet te typen. Soms geeft het een taalversie aan, zoals de.wikipedia.org voor Duits.
  • wissen: Het domein op het tweede niveau. Dit is de hoofdnaam van de site. Het wordt grotendeels vrij gekozen door de eigenaar. Dit is de kernidentiteit.
  • de: Het topniveaudomein (TLD). Het is een landcode of gebruiksindicator. .de betekent Duitsland. .com begon als commercieel, maar is nu generiek. De combinatie van het tweede en het hoogste niveaudomein is wat de meeste mensen gewoon het ‘domein’ noemen.
  • Het laatste deel: Het pad. Dit verwijst naar de specifieke bron. Het kan direct na de TLD verschijnen of dieper in de structuur.

Er zijn regels. U kunt het pad en de directory vrij kiezen, maar als u wilt dat zoekmachines u aardig vinden, volgt u specifieke optimalisatieregels. Het domein zelf moet geregistreerd zijn. U koopt het tweede en hoogste niveaudomein.

De toegestane tekens in een URL zijn strikt gestandaardiseerd. Als een webmaster een symbool gebruikt dat buiten de toegestane lijst valt, geeft de browser een foutmelding. Dit voorkomt verwarring veroorzaakt door speciale tekens die in sommige talen voorkomen, maar niet in andere.

Toegestane tekens zijn onder meer:
– A-Z (hoofdletters en kleine letters)
– 0-9
– Symbolen: -._~:/?#[]@!$&'()*+,;=

Er is ook een lengtelimiet. De volledige URL mag maximaal 255 tekens lang zijn. De domeinnaam zelf is beperkt tot 63 tekens. Experts raden aan om domeinen kort en gedenkwaardig te houden. Lange namen zijn moeilijk te typen en gemakkelijk verkeerd te typen.

De menselijke laag boven binaire code

Het internet draait op nullen en enen. Technisch gezien is de URL overbodig. Elke pagina heeft een IP-adres. Een reeks cijfers. Als u dat IP-adres in uw browser typt, komt u op de site. Het werkt.

Dus waarom de URL?

Bruikbaarheid.

wissen.de is gemakkelijk te onthouden. Het IP-adres is een reeks van twaalf cijfers. Probeer dat eens te onthouden. Probeer het zonder typefout te typen. Je zult falen. De URL overbrugt de kloof tussen machinecode en menselijk geheugen. Het vertaalt complexe netwerkroutering naar iets dat we kunnen lezen, spreken en typen. Het maakt het internet bevaarbaar voor mensen, niet alleen voor computers.

Voordat URL’s regeerden: hoe het adressysteem van het web werd geboren

Je kunt niet over URL’s praten zonder over domeinen te praten. Het is een verwarde geschiedenis. Voordat het internet een begrip was, spraken computers in cijfers. Pure, koude IP-adressen.

Het ARPANET was de grote. Het werd gelanceerd in 1969 en was een project van het Amerikaanse ministerie van Defensie, geleid door ARPA (nu DARPA). Het verbond universiteiten en laboratoria. In eerste instantie werkte het prima. Toen gebeurde dat niet.

Naarmate meer machines zich bij het netwerk voegden, stortte de numerieke benadering in. Gebruikers hadden digitale telefoonboeken nodig om te achterhalen waar een server zich bevond. Het was inefficiënt. Het was onhandig.

Dus mensen werden creatief. Ze wilden namen. Iets gedenkwaardigs. In 1983 schakelde ARPANET over op een domeingebaseerd systeem met behulp van RFC 882 en RFC 883. De oudste domeinen die we nog steeds gebruiken dateren uit 1985.

Neem berkeley.edu. Dat is het adres van de University of California, Berkeley. Het is er al sinds het begin. Maar deze waren niet voor iedereen. Je moest een instituut zijn. Een universiteit. Een overheidsinstantie. Of een aannemer in de elektronica, IT of defensie. Gewone mensen? Niet uitgenodigd.

Dit systeem hinkte voort tot 1994. Het World Wide Web was ongeveer een jaar open voor het publiek. Er dreigde chaos. Mensen gebruikten adresachtige formaten, maar er was geen standaard. Geen regels. Gewoon giswerk.

Voer Tim Berners-Lee in. De man wordt vaak gecrediteerd voor het uitvinden van het internet. Vanaf 1992 drong hij aan op een standaardisatieproces. Het duurde meer dan twee jaar van discussie en verfijning voordat zijn team tot een concept kwam.

Ze hadden twee hoofddoelen:

  • Eenvoud. De structuur moest logisch zijn. Idealiter zou het op een boom moeten lijken. Hierdoor konden niet-experts websites publiceren en begrijpen hoe deze werden gevonden.
  • Continuïteit. Verbreek bestaande gewoonten niet. De padstructuur met een voorwaartse slash (/ )? Dat kwam van UNIX-bestandssystemen. De algemene syntaxis? Geleend van Apollo Domain/OS.

Eind 1994 werd RFC 1738 gepubliceerd.

Dit was de eerste echte standaard voor URL-constructie zoals wij die kennen. Het was niet perfect. Het was niet definitief. Maar het gaf het internet een gemeenschappelijke taal. Een manier om naar een document te verwijzen zonder dat u een telefoonboek nodig heeft.

De basis werd gelegd. De rest is geschiedenis. Of in ieder geval de versie van de geschiedenis die we hebben afgesproken op te schrijven.

Exit mobile version